دوشنبه سی و یکم اردیبهشت 1386
بوسیدن(یک قطره عشق)
چه کلمه آشنا ولی ومحافظه کارانه ای.
همه هستی وجود خداست به شرطی که خدارو در اون لحظه
حس کنیم . حالا دقت کنید در لحظه بوسیدن مثلا گل چی پیش می آید
با جمع کردن دو لب وحظور عشق سرشار یک اپسیلون از هوای هستی
را به داخل ریه ها وسپس قلبمان وارد می کنیم که باعث لذت وآرامش
خاصی است . شاید اگه بتونیم خدارو در هر چیزی +هوا حتی…حس کنیم
همیشه احساس شادی ونزدیکی به یار را خواهیم داشت(امتحان کنید……
سلام خداجونم
خیلی ها می گن آدمهایی که به شهرهای بزرگ سفر می کنن با دیدن اون
امکانات و توانایی ها وارزش وبهایی که بهشون می دن پرتوقع می شن
دیگه حاظر به برگشتن به شهر خودشون نیستند با اینکه وطن قبلی شون
بوده …… حالا بگذریم خداجون منم یه چند وقتی و لحظه هایی
توی دنیای قشنگت قرآن چرخیدم …..
و از این بیرون توقعم خیلی شده . ولی اسمشو هر چی بزاری ها ….
دیگه دنبال عشق ای کوچولو کوچولو نمی رم . این ها را گفتم
که زمینه رو فراهم کرده باشم ………
خدا جون این دفعه ازت خودتو می خواهم ونه هیچ..
تا اینجا شو که خودتون شاهدین
ولی وقتی این گفتم وتازه خواستم دستهایم روبرای دعا بالا کنم
دیدم که دوتا دست از من زودتر و بالا ترند
ووووومنو واسه خودش صدا می کرد. وبا زمزمه می گفت:
چرا دیر کردی خیلی وقته منتظرتم .
(خدا انسان را برای خود آفرید چه بهانه خوبی برای ماندن)
سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386
از استادم طبیعت
چه طوری میشه که اول وآخر روز ها
وقتی خدا زمین وکه معدن لبخند عاشقهاشه
می بوسه لپ های آسمون اینقدر سرخ می شه
نکنه آسمونم خجالتیه
یا شایدم حسودیش می شه .
چهارشنبه نوزدهم اردیبهشت 1386
از گنجینه استادم طبیعت
(به این وب لاگ هرهفته افزوده خواهد شد )
به نام هستی نشان
سلام
امید وارم از مطالب قبلی که نوشتم خوشتون اومده باشه چون این هفته هم می خواهم
ادامه بدم.
هستی خداوند چه قدر با انسان تشابه و ربط داره . من که خیلی سر در نمی آرم ولی
لذت عجیبی داره .
صبح زود که توی حیاط تک وتنها قدم می زدم چشمم به گلی
که کناره حیاط بود افتاد ...
تا حالا این قدر به یک گل نزدیک نشده بودم شما چی تا به حال به گلبرگ های گلی
دقت کردین که چقدر شبیه کف دست ما آدمها ست . انگاری می داشت نماز صبح شو
می خوند وتوی دعای دست همین جوری باقی مونده بود تا همون دو تا دستشم
بیفته وسبک تر بشه . جالبه تمام گلبرهای حیاط وکه نگاه کردم انتهای گلبرگها
سفید و روشن بود. این سفیدی و روشنی به کاسه مانندی متصل می شود که
داخل اون خیلی شلوغه وهمه دور یک چیزی که فکر می کنم زنبورها از اونجا
عسل میبرن می چرخند . آره تازه کمی از دعای دست یک گلبرگ ومن دیدم
خیلی می خواست با من حرف بزنه این ومی شد از حرکات وتکان خوردنهاش
فهمید . ولی من سردم بود...... :
شاید بالا آوردن دست و رو در روی صورت قرار گرفتن آن نشانه ای باشد.
دستها به عنوان نماینده هایی از خود انسان که همانند آینه یاربط دهنده
یا یک قسم از طرف خود خودمان که همان پروردگار است ما را به اصل
الهی خودمان که سفید وروشن است دعوت می کند تا این کعبه وجودمان
را بیدار کند تا علاوه بر خودش به زنبور های عسل همسایه هم سود برساند.
او از همه فضای در اختیارش برای داشتن اون و همه اشاره اش به همون
کعبه بود.
خدایا دستای دعا مونو طرف خودت نگه دار!!!
جمعه چهاردهم اردیبهشت 1386
از گنجینه استادم طبیعت :
(مطالب این وب لاگ هر دو هفته افزوده خواهد شد)
***قاصدک***
آزاد – رها – منسجم – خندان
موجودی یک رو شما از هر طرف که به آن نگاه کنید یک رو را خواهید دید .
دستهای دهنده اش به همه طرف باز است غیر از خودش (بدون هیچ
چشم داشتی می بخشد)
از هر بلندی و نشیبی او را بیاندازی با همان صبوری و آرامش خاصش فرود می آید.
از کسی نمی پرسد وکسی جلوی رفتنش رانمی تواند بگیرد که به کجا می خواهد برود .
همیشه راه ورودی آن پیشبینی نشده و قالبا از محیطی آزاد ره می سپارد ولی به خاط ر
از خود گذشتگی زیادی که دارد از همه آزادیش بخاطر تو می گذرد . و خودش و وقف
تو می کنه نمی دونم یعنی آزادی بده که اون حاظره راحت ازش بگذره یا تو
خیلی می ارزی
بر خلاف ظاهر حذب بادش او فقط و فقط به اعتقادات(و اصل)خودش عمل می کند.
چی میشد منم می تونستم با همه اختیار و آزادیم به خاطر فقط او ولذت با اون بودن,
خودم و وام دار ,اسیر, وقف ,و جزئی از اون بدونم .
مثالها وتشابهات هستی خیلی قشنگ و در عین حال به هم مربوط هستند.
از گنجینه هاتون برام قصه بگین من منتظرم ...
